De Meer zet zegetocht voort, op het nippertje…

2-1 Igor, 2-2 Abel, 2-3 Tjardo

Was het mazzel? Was het karakter? Was het altijd blijven geloven in je kansen? Eén ding is zeker: aan de voorbereiding lag het niet dat de E1 de volle drie punten pakte in Amstelveen. Het leek wel alsof De Meer het lot wilde tarten, door een ongekend chaotische voorbereiding. Tal van spelers waren te laat, er was verwarring rond kleedkamers, schoenen en tenues. Zelfs coach Atilla kwam in aanmerking voor de titel ‘pannenkoek’ door een kwartier te laat te verschijnen. Toen de jongens aantraden voor de warming-up, stond de tegenpartij al geruime tijd op het veld en psychologisch met 1-0 voor.

En die voorsprong werd ook snel op het veld genomen. De E3 van Roda 23, een club met maar liefst 13 E-teams, begon druistig. Opvallend was dat de eerstejaarse E’tjes van de thuisclub onze kerels fysiek aan alle kanten voorbij staken. Levy zat niet lekker in zijn vel op de linkerflank, en ook Jayson deelde in de malaise. Gelukkig was daar dan nog laatste man Danny, die als een rots in de branding meestal het slot op de deur hield. Meestal, inderdaad, want in de eerste tien minuten werd Cle toch twee keer gepasseerd. Vooral de tweede goal van Roda was een fraai uitgespeelde aanval, met een voorzet op maat vanaf links, waarna de ongedekte inkomende man Cle kansloos liet.

Voor het eerst dit seizoen stond De Meer met twee doelpunten achter zonder zelf te hebben gescoord. Deze pot leek een test te worden voor de mentale veerkracht van dit team, dat sommige beertjes kansen toedichten om hoog te eindigen in de poule. De gezichten stonden op onweer bij de aftrap na de tweede tegentreffer. Nog één doelpunt voor Roda en het was ongetwijfeld beslist geweest…

Met de moed der wanhoop trokken de gasten van De Meer ten aanval. En creëerden zowaar de eerste kansen. Dan… corner op rechts. De bal kwam niet lekker voor de goal, werd weggewerkt, kwam voor de voeten van Igor, die geen moment aarzelde en uithaalde. De bal schampte een verdediger en deed het net van Roda bollen: Anschlusstreffer, zoals de Duitsers het zo fraai noemen! Voor rust was het spits Jayson [beertje was blijkbaar zo van de leg dat hij het helemaal verkeerd heeft gezien; bekijk onder dit bericht de reactie van oplettende lezer en terecht trotse vader Bert] die de tweede goal maakte en De Meer weer helemaal terug in de wedstrijd bracht.

De tweede helft geeft een ander beeld. De Meer zit beter in de wedstrijd, speelt uitgekiender, schept ook doelkansen. Toch dwingen de Rodisten de Meerse verdeging keer op keer tot ingrijpen. Dit leidt tot een groot aantal corners en levensgevaarlijke situaties voor de goal. Rustig opbouwen vanuit de achterste lijn van Jesse, Danny en Tjardo lijkt voor De Meer het enige recept om uit de greep van Roda te blijven. Maar Billy is vandaag moeilijk aanspeelbaar en aanvallend ingestelde voetballers als Igor en Abel zien zich vaker terug in de verdediging dan hun lief is.

Beide teams knokken hard om een beslissing te forceren, en het lijkt alsof Roda hiervoor de beste papieren heeft. De supporters van beide teams worden heen en weer geslingerd tussen hoop en vrees, als Billy een opgelegde kans vanaf links mist, als Tjardo na een uitbraak op de keeper stuit, als Cle moet boksen en de bal pas na vier keer wild trappen wordt weggewerkt.

Dan laat, héél laat in de wedstrijd lijkt het ineens of aanvoerder Billy heeft begrepen dat strijd loont. Hij krijgt de bal op eigen  helft, worstelt zich langs twee Roda-spelers en weet de bal met een puntertje naar voren te werken. Daar loopt Tjardo, voor de gelegenheid diepe spits. Helemaal vrij.

De Suarez van de E1 sleurt met de bal aan de voet naar de goal. Hij heeft het verschil tussen gelijkspel en overwinning op de slof. Tussen hem en het net alleen nog bal en goalie. Vanaf de kant lijkt de tijd stil te staan. Heel het sportpark houdt de adem in. Ergens in de verte klinkt het gekrijs van een vlucht meeuwen.

Bam! Tjardo schiet. Meerse moeders langs de lijn zien de bal terugkaatsen vanaf de paal. Mis! Scheids, tegenstander en De Meer weten beter: de bal is BINNEN!

Dan resten de tegenstander penalty’s en tranen, want de referee kijkt op zijn klokje en fluit af, vrijwel meteen na de aftrap. Alles wat De Meer is valt elkaar in de armen, in de wetenschap dat de club hier met twee punten meer naar huis gaat dan het eigenlijk verdiende. Maar ook dat is voetbal. Juist dat is voetbal.

Zo blijft ons kleine cluppie in de race voor een plek bij de top 3 van de competitie. Wie had dat van tevoren gedacht?

Atilla’s man of the match: Danny, runner-up Cle